Wrocław, 5 czerwca 1963 roku
Pułkownik MO Bonifacy Jedynak od kilku dni leży samotnie w sali. Ludzi widuje tylko kilka razy dziennie – między innymi rano, gdy sprząta pani Janina i podczas obchodów lekarza. Nawet się z nim zaprzyjaźnił, bo obaj lubią podróże, a Jedynak chętnie opowiedziałby mu o Indiach. Chociaż ostatni wyjazd był krótki, to jednak bardzo treściwy. Jedynak od lat pracował na swoją reputację, teraz pracuje jako zastępca komendanta Wojewódzkiego do spraw bezpieczeństwa. Oficjalnie przeprowadzał w Indiach pod fałszywym nazwiskiem przegląd personelu, w rzeczywistości miał zadania wywiadowcze. Być może właśnie tam się zaraził. Po powrocie gorączkował, bolało go gardło, stawy i mięśnie. Lekarze podejrzewają malarię. Gdy pani Janina kończy porządkowanie sali, pułkownika znów dopada gorączka. Zawsze jest wysoka i trwa długo – martwi to lekarzy, bo malaria cechuje się gwałtownymi skokami temperatury.

Wrocław, 20 czerwca 1964 roku
Pani Janina czuje się fatalnie od kilku dni. Gorączka, bóle krzyża i gardła. Chwilami bywa tak słaba, że nie może wstać z krzesła. Ale nie chce iść na zwolnienie. Dziś na ciele pojawiły się dziwne krosty w formie pęcherzyków – to skłoniło salową do odwiedzenia lekarza.
Doktor Zawada jest pewny ospy wietrznej, ale dzwoni po specjalistę. Przysyłają mu stażystę, świeżo po studiach. To on pierwszy diagnozuje ospę prawdziwą – całkowicie zaskakuje tym doktora. Gdy przybywają specjaliści, stażysta Nikiforow ponownie wylicza wszystkie objawy świadczące o jego diagnozie. Doskonale je zna, bo niedawno miał je na studiach. Konsylium orzeka jednak co innego. Doktor Zawada wysyła pacjentkę na dalsze badania.

Wrocław, 7 lipca 1963 roku
26-letnia Leokadia leży we wrocławskim szpitalu już tydzień i „niknie w oczach”. Pielęgniarka jest słaba, blada i ma gorączkę. Jej matka – Janina – również pracuje w szpitalu i zachorowała kilkanaście dni wcześniej. Jakby tego było mało, zachorował również jej młodszy brat Czesio. Stan Leokadii dramatycznie się pogarsza. Wczoraj pojawiła się wysypka. Ale rektor i konsultanci choroby zakaźnej nie widzą. Uważają, że chora cierpi na białaczkę o bardzo ostrym przebiegu. Następnego dnia Leokadia umiera.

Wrocław, 15 lipca 1963 roku
Dr Bogumił Arendzikowski wypytuje o Leokadię. Intrygują go okoliczności jej śmierci i inne przypadki podobnych zachorowań. Próbuje powiązać w całość kilka faktów, które nie dają mu spokoju. Dwa dni temu wezwano go w trybie pilnym do dwóch pacjentów. Przed wejściem do izolatki, w której leżał dr Zawada, lekarze przestrzegli go, że widok może nie być przyjemny. Chorego przywieziono z bólem w krzyżu, gorączką i wysypką. Arendzikowski od razu stwierdza, że to może być ospa prawdziwa. W przekonaniu utwierdza go wizyta u chłopca Krzysia, z takimi samymi objawami. Doktorowi serce bije coraz szybciej, gdy Janina opowiada o swojej chorobie. Leczyła się w domu, do lekarza wysłała ją jej córka Leokadia, więc postanowiła udać się do znajomego dr Zawady.
Chorzy zaczynają układać się w łańcuch: salowa zaraża doktora, córkę i syna. Z kolei Czesio zaraził Krzysia. Jednak chłopak chorował na ospę wietrzną, więc to, na co choruje, nie może nią być. Teraz epidemiolog nie ma już żadnych wątpliwości. Trzeba jednak ustalić, kto stoi na czele łańcucha chorych i kto jeszcze zdążył się zarazić.

Wrocław, druga połowa lipca 1963 roku
Doktor Andrzej Ochlewski nie ma wątpliwości, że siedzący przed nim mężczyzna przywiózł do Polski ospę. Rozmowa jest dziwna, bo pułkownik Jedynak udaje zwykłego pacjenta. Ale doktor wie doskonale, z kim rozmawia. W kwietniu wezwano go w pilnej sprawie do komitetu wojewódzkiego partii. Chodziło o wypisanie komuś książeczki szczepień na fałszywe nazwisko. Doktor nie pytał o nic, zażądał tylko oryginału, żeby mógł sprawdzić, czy osoba faktycznie była szczepiona. W pamięci zapadło mu nazwisko - Bonifacy Jedynak.

Wrocław, 22 lipca 1963 roku
Doktor Ochlewski rozmawia przez telefon ze swoim przełożonym w Warszawie. Planują zamknięcie Wrocławia. Ale to nie takie proste – trzeba by do tego dywizji wojska, żeby obstawić każdą polną drogę prowadzącą do miasta. Dla chorych urządzono już szpital koło Wrocławia. „Pierwsze kontakty” wożone są do naprędce przygotowanego izolatorium w budynku byłej szkoły lotniczej. Akcja szczepień trwa we wszystkich punktach służby zdrowia i placówkach wojskowych. Zamknięcie miasta to jednak zadanie ponad możliwości sztabu. Należy jednak wprowadzić blokadę epidemiologiczną i nie wpuszczać nikogo bez zaświadczenia o szczepieniu.

Wrocław, 7 sierpnia 1963 roku
Profesor Bolesław Iwaszkiewicz ma trzy wiadomości – dwie dobre i jedną złą.
- Zlokalizowano nosiciela ospy z Opola. Choroba nie rozprzestrzenia się więc poza Wrocławiem.
- Od kilku dni liczba chorych się nie zwiększa. To znaczy, że epidemia przygasa.
- Niestety, wczoraj w szpitalu zmarł doktor Zawada.