Jeżeli myśleliście, że największym gryzoniem, którego znacie, jest przerośnięta świnka morska, to się mylicie. Wyobraźmy więc sobie gryzonia, którego długość ciała sięga 130 cm, wysokość w kłębie nawet 50 cm,  a waga ciała waha się między 40 – 65kg. Taka jest właśnie kapibara.

Kapibara jest zwierzęciem o krępej budowie ciała, dużej głowie, tępo zakończonym pysku i małych uszach. Przednie kończyny zakończone są czterema palcami, a tylne są trójpalczaste. Pomiędzy palcami występuje krótka błona pławna umożliwiająca sprawne pływanie. Sierść ich jest jasnobrązowa na grzbiecie, a żótła na brzuchu. Co ciekawe, samice mają na pysku gruczoły zapachowe, które w okresie godowym wydzielają żółtawą substancję, pachnącą piżmem. Kapibara jest zwierzęciem wyłącznie roślinożernym odżywiającym się roślinami wodnymi, błotnymi i lądowymi.

Kapibara występuje w lasach równikowych i lasach monsunowych oraz na otwartych terenach podmokłych w Ameryce Południowej. Hodowana jest też nieraz na farmach. Osiedla się

niedaleko rzek, najczęściej w promieniu kilometra, ze względu na tryb zycia ściśle związany z wodą. Jest to zwierzę aktywne zarówno w dzień, jak i w nocy. Jest sprawnym nurkiem i pływakiem, ale biega dosyć niezgrabnie. Jako zwierzę łagodne i płochliwe żyje stadami zwykle składającymi się z jednego samca i kilku samic wraz z młodymi. Jednak w czasie suszy kapibary potrafią łączyć się w jedną dużą gromadę liczącą nawet ponad 100 osobników. Długość życia kapibary to średnio 10 lat.