Laureatką tegorocznej nagrody Prezydenta Miasta Jaworzna została Pani Prof. Beata Wołos. Znalazła się ona w gronie pedagogów wyróżnionych z okazji Święta KEN. Redakcja ,,Brukowca’’ wzięła udział w uroczystości, a później przeprowadziła krótki wywiad z laureatką.

Brukowiec: Jak długo Pani Profesor pracuje jako pedagog?

Beata Wołos: Pracuję już ponad dwadzieścia lat. Przez pierwsze trzy lata pracowałam w Katedrze Zoologii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach na stanowisku asystenta, a następnie przeniosłam się do pracy w I LO w Jaworznie.

B: Jakie powody skłoniły P. Profesor do wyboru kierunku studiów?

BW: Było to zainteresowanie biologią w szeroko pojętym zakresie. Zawsze lubiłam bezpośredni kontakt z naturą, poznawanie roślin i zwierząt. Wycieczki krajoznawcze w różne regiony Polski zainspirowały mnie do wgłębienia się w biologię jako nauki i do poszerzania wiedzy z różnych jej dziedzin: budowy i fizjologii organizmów żywych, ich relacji ze środowiskiem. Konsekwencją tych zainteresowań był wybór klasy o profilu biologiczno-chemicznym, zdawanie biologii na egzaminie maturalnym i w końcu studia na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska U.Ś.

Dosyć niespodziewanie, dzięki funduszom pozyskanym przez Panią Profesor Ewę Zuber ze Stowarzyszenia Absolwentów i Sympatyków Jedynki, liczne grono wielbicieli naszej szkoły, udało się na niedzielną wycieczkę (09.10.11r) do Doliny Chochołowskiej.

Zbiórka była o godzinie 7, a nie, jak niektórzy przekazali innym o 5 rano. Podróż w autokarze w wykwintnym towarzystwie nie mogła być nudna i nie była. Opowiadaliśmy sobie wypadki ze swojego życia oraz barwne historie z życia szkolnego (Iza której koń złamał się na pół i się z nią przeplatał, czy też Monika, która wpadła na koniu w drzewo, o mało co nie wybijając przy tym oka – w efekcie posiada teraz skazę).

„Iwona – Księżniczka Burgunda” to tytuł, który znają wszyscy. Obawiam się jednak, że większości kojarzy się z kolejną, nudną lekturą. Gombrowicz do jednych może przemawiać (jak w moim przypadku) jednocześnie zupełnie nie trafiając do tych drugich, jednak interpretacja Teatru Śląskiego im. Stanisława Wyspiańskiego przemyślana jest w ten sposób, aby trafić do każdego. To trochę współcześniejsza wersja dzieła Mistrza, osadzona w nieco bliższym nam środowisku, jednak nie przekraczająca cienkiej linii, dzielącej własny pomysł na tekst od czystej profanacji.

Budując dom zaczynamy od ścian, tak i w teatrze budując spektakl trzeba od czegoś zacząć. Ja w swojej recenzji zacznę od scenografii. Pomysł na nią jest wysoce nowatorski ponieważ tak naprawdę... jej nie ma! Akcja spektaklu dzieje się na zamku, który przedstawiony jest za pomocą białych, dobrze oświetlonych ścian, z jednym korytarzem prowadzącym wzdłuż nich.

Przyznam szczerze, że pierwszy raz spotykam się z tego rodzaju podejściem do tematu, jednak jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Dzięki pozbyciu się drobnostek, często nieistotnych elementów wnętrza możemy skupić się lepiej na tym, co mają nam do zaprezentowania aktorzy. Już sam ich wygląd jest niezwykle nietuzinkowy, doskonale pomalowane twarze, szykowne peruki, zdobione suknie i garnitury sprawiają, że widzowie od razu przenoszą się do świata przedstawionego w sztuce.