Jedyna taka studniówka!

Studniówka 2012 już za nami. Ci, którzy zostali zaproszeni, wiedzą jak było. Pozostali muszą przeczytać naszą relację – ale do lektury zapraszamy wszystkich, choćby dla „odświeżenia” pamięci.

A do zapamiętania było naprawdę wiele. Oj, działo się – w pozytywnym sensie oczywiście. Przede wszystkim należy podkreślić jedno. Tegoroczna studniówka była doskonale zorganizowana. Najważniejsze to świetna kapela – rozrywkowa i profesjonalna. Gustownie przygotowana sala. „Gastronomia” bez zarzutów. „Program wieczoru” - zwarty i bez zbędnych elementów. Słowem wszystko idealnie przygotowane z myślą o dobrej zabawie. I za to należą się WIELKIE PODZIĘKOWANIA dla organizatorów ...czyli dla Rodziców uczniów klas trzecich.

A co do zabawy... wszyscy daliśmy z siebie wszystko. Po zwartej i sprawnie przeprowadzonej części oficjalnej, ukoronowanej dostojnymi polonezami, zaczęło się. Parkiet stał pusty przez kilka sekund. Był to tzw. minimalny czas reakcji. Dźwięk zagrany przez kapelę musiał wszakże dotrzeć do maturzystów siedzących bliżej sceny, Ci zaś reagując na bodziec, potrzebowali również kilku długich ułamków sekund na połączenie się w pary. Grawitacja – odległość do parkietu – ograniczona prędkość (szpilki!!!) – wynikiem tego równania było owe „kilka sekund”. Ale potem parkiet już nie pustoszał... I więcej – nie ma takiego równania, nie ma takich wzorów, nie ma takich praw, za pomocą których można by podjąć próbę opisu tego, co się działo. Matematyka, fizyka, socjologia, psychologia – nic, nic nie może tego wytłumaczyć. Może chemia, ale raczej w mało naukowym znaczeniu. Także filologia (...o filologio!!!) ponosi tu klęskę. Żadne słowa nie są zdolne tak wyginać się, obracać i wirować, by móc cokolwiek tu zdziałać... … … .

Pozostaje zatem jedynie blada wobec „rzeczywistej zabawy” refleksja post factum. (Uwaga, teraz będzie bardziej poważnie). Jedyny i niepowtarzalny dzień ...wieczór i noc ...i świt następnego dnia. Co tak naprawdę kryje się za znaczeniem słowa „studniówka”? Szalona zabawa, drętwa impreza, „obowiązek” towarzyski? Bal maturalny – jak cudownie, staroświecko to brzmi – to wydarzenie, w którym główną rolę odgrywają maturzyści. Maturzyści zaś to uczniowie, którzy przystąpią za przysłowiowe sto dni do egzaminu dojrzałości – w taki cudowny, staroświecki sposób kiedyś nazywano maturę. A więc studniówka to zabawa ludzi, którzy świętują swoją dojrzałość? A może to impreza pożegnalna – pożegnanie beztroskiego dzieciństwa? Bez wątpienia jest w studniówkach coś magicznego, coś czego nie sposób opisać (dowody powyżej!). Dla wszystkich, którzy bawią się w trakcie tej jednej nocy, rzeczywistość istnieje jakby w postaci tylko jednego słowa... „jutro”. W momencie rozpoczęcia balu studniówkowego przeszłość powoli przestaje istnieć – aż do całkowitego zaniku podczas apogeum zabawy. „Jutro” zaś – ta nieznana przyszłość – zaczyna wykluwać się dopiero o świcie i jest naprawdę mało wyraźna wobec ponad osiemnastu lat zamkniętych we „wczorajszym” rozdziale.

W czasie tego studniówkowego „poza czasu” bawiących się jest wielu, a każdy z nich przeżywa swoją studniówkę inaczej. Ale łączy ich wszystkich – choć może nie wszyscy są świadomi tego faktu – to nieznane. Łączy ich właśnie to jedno słowo. „Jutro”. Czy to jest studniówkowa magia?

Możecie mi wierzyć albo nie, ale z perspektywy czasu wszyscy dojdziecie do podobnego wniosku. Każdy ma inne wspomnienia z tej niezwykłej nocy. Czasami są one miłe, czasami zabawne, a czasami przykre. Ale studniówka jest rodzajem startu. Jeden bieg, równe szanse (bo przecież w sto dni można się jeszcze nauczyć wszystkiego i zdać na 100%). Jednak jakże różne kierunki, jakże różne cele. Jeśli nie macie jeszcze tej świadomości – nie martwcie się. Pojawi się i zakorzeni w studniówkowych wspomnieniach.

PRZEJDŹ DO GALERII

• « poprz.
• nast. »